ฉบับที่
16
/ ตุลาคม-พฤศจิกายน 2547
อัพเดทเวบไซท์ช้าไปหน่อย
เพราะผู้เขียนหลวมตัวไปติดหล่มแบบแกว่งเท้าหาเสี้ยน อยู่ในเวบบอร์ด
ของ พวก
NGO เวบฯ
หนึ่ง เกี่ยวกับประเด็นโสเภณี
ผู้เขียนไปท้าตีท้าตบกับเขามา
จนคนใกล้ชิดบอกว่าอย่าเปิดเข้าไปเวบบอร์ดนั้นอีกเลยนะ
(แต่ผู้เขียนก็อดจะเปิดเข้าไปดูเสียไม่ได้อ่ะ
ก็มีนิสัยเสีย ที่ชอบสนใจ
ปัญหาบ้านเมือง
ตามสันดานเดิม...สันดานคนเดือนตุลารุ่น ๒๕๑๙ !)
ทั้งๆ ที่คนใกล้ชิดก็พากันบอกว่า
อะไรที่มันผิดธรรมชาติมันไม่ถูกทำนองครองธรรม
เดี๋ยวมันก็จะมีกระบวนการเข้าไปจัดการเอง อย่าไปเสียหัว
แค่เรื่องลูกหลานออทิสติก ลูกหลานที่มีความต้องการพิเศษ
อันเนื่องมาแต่ความผิดปกติทางสมองกลุ่มต่างๆ ของเราก็ปวดหัวจะแย่แล้ว
ให้หยุดและถอยออกมาเลย...
เสียหัว!....พี่หทัยพรว่า..เจอหน้าคุณธี.......
พอผู้เขียนจะเอ่ยปากพูดเรื่องโสเภณี.เธอลุกหนี..พี่!
ช่างเขาเหอะ..
ผู้เขียนก็จำต้องถอยออกมา
และดูเหมือนจะหัวเดียวกระเทียบลีบอยู่ในเวบบอร์ดนั้น
เพราะพวกที่มีความเห็นไปในโทนเดียวกับผู้เขียน
ก็หนีไปหมด ไม่ก็เป็นพวกโลว์เทค เข้าเนทไม่เป็น
แต่ผู้เขียนก็คงจะมีส่วนที่เป็นออทิสติกมากๆ อยู่
(ก็ถึงได้มีลูกเป็นออทิสติกไง) ที่ถ้าติดกับปัญหาอะไรแล้วยังคิดไม่ตก
ตีไม่แตกก็ยังคิดติดแหง็กแก็กในสมองอยู่อย่างนั้น..สักพัก
เลยเสียเวลาไปท่องเนทดูบทความข้อเขียนต่างๆ
ที่เกี่ยวกับโสเภณีตั้งแต่ยุคประวัติศาสตร์โน่น
ลูกเต้าพอดีไม่ได้สอนหนังสือกันเลย... ก็ได้บทความมาสะสมไว้ กว่า ๓๐
บทความ!
ก็ว่า............
เตรียมจะเปิดเวบ thaiantiabnormalsexs.com
ชื่อภาษาไทยอาจจะตั้งว่า
"อย่าเห็นกงจักรเป็นดอกบัวดอทคอม" ออกมาโต้กับพวกเสรีฟรีเซ็กส์
กันซักตั้งอย่างเป็นระบบ / ระบบคิดน่ะระบบปฎิบัติการ
ท่าจะเกินกำลังปัจเจกชนอย่างผู้เขียน /
ก็แค่หวังจะติดเบรคให้
"พวกเห็นกงจักรเป็นดอกบัว" สะดุดๆ กันเอาไว้บ้าง
เพื่อสังคมไทยเราจะได้เน่า ในอัตราที่ช้ากว่านี้ลงไปอีกสักกะติ๊ดหนึ่งก็ยังดี
เอาแบบให้ใครเถียงไม่ขึ้นสักประเด็น แต่มันก็ต้องค่อยๆ คิดแล้วเขียนออกมาอ่ะน่ะ
เพราะทั้ง "บริการคลายกำหนัด" /ดัดแปลงมาจากสำนวนของ ท่าน
อ. ฉลาดชาย รมิตานนท์ แห่ง ศูนย์สตรีศึกษา
คณะสังคมศาสตร์ มช. / และแนวคิดขยะๆ แบบเสรีฟรีเซ็กส์เทือกนี้ เช่น
แบบเป็นกิ๊ก ฯลฯ ล้วนทำร้ายและทำลายสถาบันครอบครัว
กล่าวสำหรับครอบครัวออทิสติกแล้ว การเลี้ยงดูบุคคลพิเศษ
โดยเฉพาะที่พิเศษสุด ๆ แบบ
ออทิสติกนี้ เนี่ยะ
ผู้เป็นพ่อแม่ต้องทุ่มเทมาก ทั้งเวลาและเงินและใจจากทั้งครอบครัว
หากครอบครัวใดบ้านแตกหรือเกือบแตก เพราะลูกคนหนึ่งไปฟรีเซ็กส์
พ่อไปนอนกับกิ๊กหรือพวกให้บริการคลายกำหนัดทั้งแบบเสียเงินและแบบไม่เสียเงิน
ในบ้านก็จะเหลือแต่แม่กับลูกออทิสติก..ก็แย่สิ
และเกิดแม่ก็ติดความคิดขยะ
ไปนอนกับกิ๊กด้วย(เพื่อความเสมอภาคทางเพศ)ลูกออทิสติกก็คงต้องผูกขาขังไว้กับบ้าน
หรือส่งไปให้โรงพยาบาลคนบ้าเลี้ยง? ก็ยิ่งแย่หนักเข้าไปอีก
ครอบครัวออทิสติก หลายครอบครัวรอบ ๆ
ตัวผู้เขียนก็ต้องบ้านแตกหรือกำลังจะบ้านแตกเพราะสาเหตุนี้
ครอบครัวจะดีได้ คนจะดีได้(มากกว่าเสียหรือมากกว่าชั่ว)
สิ่งแวดล้อมต้องเอื้อให้ครอบครัวดีด้วย สังคมต้องดีด้วย
สังคมที่
พ่อแม่ลูก ที่เป็นคนปกติเอาแต่สำส่อน หรือใช้เวลาไปกับบริการ
"คลายกำหนัด" ทั้งแบบเสียเงิน(โสเภณี นักร้อง หมอนวด นางทางโทรศํพท์ ฯลฯ)
และ แบบไม่เสียเงิน
(ก็แบบพวก..กิ๊ก..
และพวกวัยรุ่นที่วนเวียนหาประสบกามในวัยเรียนกันเอง
...อยากเห็นภาพว่าจะเป็นอย่างไรก็ เชิญชมภาพยนตร์เรื่อง
She's too young
ใน UBC...นี่,เป็น เซ็กส์ฟรี
ในหมู่เด็กๆ จริงๆ ไม่เสียเงิน..เสียแต่ใจของพ่อแม่
โดยเฉพาะพ่อแม่ของเด็กผู้หญิง..พ่อแม่เด็กผู้ชายนี่..
เชิดใส่พ่อแม่เด็กผู้หญิงเลยนะ บอกให้ลูกชายมีประสบการณ์ติดซิฟิริสก็รักษาหายได้
และหวังว่าลูกชายจะสรุปบทเรียนได้ว่า ครั้งต่อไปของลูกชายจะไม่ติดโรค...
นี่หนังฝรั่งนะเนี่ยะ)
เออนิ!
มันจะเป็นสังคมที่ดีเข้าไปได้ยังไง?....
พ่อแม่ออทิสติกไฮฟังชั่น
ที่เป็นลูกสาวคงต้องคิดหนัก และจะระมัดระวังอย่างไร?
เพราะลูกออทิสติกของเรา ล้วนใสซื่อบริสุทธิ์ และ อาจจะ "ไม่ทันคน"
ถ้าลูกของเราถูกหลอกถูกล่อไปติดเซ็กส์ติดโรคมาจะทำอย่างไร? เพราะที่โลว์ฟังชั่นส่วนใหญ่ก็เตรียมจับตอน..เอ้ย,
ทำหมันกันอ่ะนะ
นี่น้องสาวของแม่บ้านผู้เขียนพิการเป็นใบ้ ก็ถูกข่มขืนที่เถียงนา
เพิ่งคลอดลูกไปเร็วๆ นี้ ก็คงต้องเลี้ยงกันไปอ่ะนะ
เป็นใบ้ก็บอกเล่าไม่ได้ชี้ตัวคนร้ายก็ไม่ได้ เพราะกลางคืนจำไม่ได้ว่าใคร?
..เวรกรรมจริงๆ
เอ้า,
มาเรื่องออทิสติกของเราต่อดีกว่า มีความคืบหน้าไปอย่างรวดเร็วในหลายๆ
เรื่อง โดยเฉพาะเรื่อง "บ้านพิทักษ์บุคคลออทิสติกในชุมชน" และ
เรื่องการจัดตั้ง
คณะอนุกรรมการในแท่งอุดมศึกษาของกระทรวงศึกษาอันจะมีผลต่อการผลิตบุคลากรด้านต่างๆ
รวมทั้งการศึกษาวิจัย
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง โครงการออทิสติกเรียนร่วม
จำนวนเบ็ดเสร็จ ๕๓ โรงเรียน
ที่เพิ่งประชุมสรุปความคืบหน้ากันไปเมื่อวันที่ ๑๘-๑๙ ตุลาคม ๒๕๔๗
ที่โรงแรมแม่น้ำ ก็คึกคักมีชีวิตชีวากันมาก งานนี้ทางฝ่าย สพฐ.
นำทีมเข้มแข็งด้วยสตรีเหล็ก ๒ ท่าน คือ ท่าน อ.ดร.เบญจา
กับ
ท่าน อ.ดร.สุจินดา ตามด้วยทีมงานเด่นๆ เช่น อ.ผ่องศรี
อ.กมลจิตร ฯลฯ ฝ่ายเครือข่ายพ่อแม่ก็แหม,อยู่แล้ว ก็ อ.ชูศักดิ์
พระเอกตลอดการทุกงานออทิสติกของเรา ซึ่ง ก็หนีบเอา อ.เจริญ
เหรัญญิกผู้เที่ยงตรง เสียยิ่งกว่าไม้บรรทัด แห่ง
สมาคมผู้ปกครองบุคคลออทิซึ่ม(ไทย) มาด้วย แล้วก็พระเอกเฉพาะกิจอย่าง
คุณธี พี่หมอกำธร / ซึ่งจะปรากฏตัวเมื่อชาติ(ออทิสติก) ต้องการจริงๆ
เท่านั้น ฯลฯ แล้ว ก็ พี่หทัยพร นางฟ้าออทิสติก
ที่ยืนหยัดมาอย่างเด็ดเดี่ยวปานสนใหญ่ต้านลมตลอดสิบกว่าปีมานี้
อ้อ,และที่จะขาดเสียไม่ได้ก็..ผู้เขียนเองแหละ นางมารร้ายประจำยุทธจักร(หัวเราะ)
แบบว่า เข้าที่ไหนวงแตกที่นั่น คือแตกก่อนแล้วค่อยรวมทีหลังน่ะ
(หัวเราะอีก)
แต่ไฮไลท์อยู่ที่
ครูผู้สอนเด็กออทิสติก จำนวนร้อยกว่าคน ซึ่งไม่น่าเชื่อว่า
จากที่ไม่รู้ไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวออทิสติกเลย จากการอบรม ๕ วัน
แล้วปล่อยให้
ไปลงสมรภูมิคลุกกับเด็กออทิสติกในห้องเรียนคู่ขนานตามโครงการ
กลับมาพวกคุณครูทั้งร้อยกว่าคนนี้ ก็กลับมาพรีเซนต์สรุปงาน
อย่างมีความเข้าใจในเด็กออทิสติกขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ...
ผู้เขียนและผู้ปกครอง
รวมทั้งคุณครูผู้ใหญ่ ๆ หลายคน ฟังแล้ว น้ำตารื้อตื้อๆ ตันๆ
ไม่เชื่อว่าพวกเขาจะทำกันได้ดีถึงขนาดนี้ ผู้เขียนเห็นเลยว่า พวกเขาคือ
หน่ออ่อนของครูแห่งทศวรรษนี้และทศวรรษหน้า
ที่สามารถจะสอนได้ทั้งเด็กปกติและเด็กพิเศษ..
นี่ไง..ครูพันธุ์ใหม่ขนานแท้เลย
ผู้เขียนคิดว่า
ถ้าผู้ใหญ่ในบ้านนี้เมืองนี้ไม่งี่เง่า
/ทั้งฝ่ายการเมือง-นโยบายและฝ่ายข้าราชการประจำ/
ฟังเสียงของภาคประชาชนอย่างเครือข่ายผู้ปกครองฯ
อย่างที่ฟังและทำงานร่วมกันอยู่อย่างที่เป็นอยู่นี้
ผู้เขียนคาด..เอ้อ..คือ
วาดฝันไว้ว่าภายใน ๕
ปีข้างหน้านี้ จะสามารถจัดวางกลไกและจัดระบบต่างๆ
รองรับคนออทิสติกรวมทั้งคนพิเศษทางสมองกลุ่มอื่นซึ่งเกี่ยวข้องไว้ในโครงสร้างของ
"รัฐ/สังคม" ได้ครบทุกด้านแล้วระบบก็จะทำงานลื่นไหลไปได้เอง โดยบุคคลากร
"มืออาชีพ" ที่เกี่ยวข้อง
แล้ว
ผู้ปกครองซึ่งก็แค่ "มือสมัครเล่น" ก็จะถอยมาทำหน้าที่ตรงของตนเอง คือ
"การเป็นพ่อแม่" /
ที่ผ่านมาต้องทำทุกหน้าที่เลยตลอด ๒๔ ชม.ทั้งเป็นแม่ทั้งเป็นพ่อ เป็นหมอ
เป็นครู เป็นพี่เลี้ยงเด็ก เป็นเพื่อนเล่นของลูกออทิสติก
แล้วก็เป็นคนรับใช้ประจำครอบครัว ฯลฯ..เฮ้อ!
จะบ้าตาย!
เจอกันใหม่เดือนหน้าค่ะ!
