ฉบับที่
12/ มีนาคม 2547
ความฝันที่จะเห็น
เด็กออทิสติก มีชีวิตเป็นปกติสุข เช้าไปโรงเรียน เย็นกลับบ้าน
มีชีวิตเบิกบานอยู่ท่ามกลาง ลูกมนุษย์ปกติในวัยเดียวกันด้วยกัน
ใกล้ความเป็นจริงเข้ามาเรื่อยๆ
โดยในวันที่ 7-9 นี้
จะมีการประชุมคณะกรรมการเพื่อจัดทำหลักสูตรการอบรมครูผู้สอนนักเรียนออทิสติก
ตามโครงการ 50 โรงเรียนเรียนร่วมออทิสติก ของ สพฐ.ที่โรงแรมริเวอร์ไซด์
แถวสะพานซังฮี้ กทม.
เที่ยวนี้ ถ้าสามารถวางรากฐานของโครงสร้างและกลไกทางการศึกษา
ให้ ระบบการศึกษา สามารถกวาดเอา ประชากรออทิสติกในวัยเรียน
ในช่วงอายุการศึกษาขั้นพื้นฐานในทุกๆ ระดับความรุนแรงของกลุ่มอาการ
เข้าไปอยู่ในระบบโรงเรียนได้หมด
ผู้เขียนก็คิดว่า
ต่อไประบบการศึกษาสำหรับลูกหลานออทิสติกของเรา
ก็จะเข้าร่องเข้ารอยและพัฒนาไปได้เอง
โดยไม่ต้องอาศัยกำลังผลักดันอะไรมากมายจากฝ่ายเครือข่ายผู้ปกครอง
หมายถึงคงจะไหลกันไปได้เอง เช่นเดียวกับการศึกษาของลูกมนุษย์ปกติ
หรือก็เช่นเดียวกับที่กำลังเป็นอยู่และเป็นไป
อยู่ที่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ผู้เขียนมาคิดดู...ก็เห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว
มีอยู่เท่านี้ทางการศึกษาของออทิสติกตกผลึกหมดแล้ว
ตกผลึกมาเป็นห้องเรียนคู่ขนานออทิสติก ก็หมดแล้วไม่มีอะไรมากกว่านี้แล้ว
เหลือแต่การเติมเต็มในรายละเอียด คุณรู้เกี่ยวกับโครงสร้างของสมอง
รู้เกี่ยวกับระบบประสาทสัมผัส รู้เกี่ยวกับการบำบัด/พฤติกรรมบำบัด-กิจกรรมบำบัด
แล้วเอามาใช้เอามาบูรณาการเข้ากับการศึกษาของลูกมนุษย์ที่ปกติ ก็ได้แล้ว..ขอคนหน่อยงบประมาณหน่อย..จบ...เพี้ยง..ขอให้จบอีหลีเด้อ!
จะได้ไปทำเรื่องอื่นเสียที
ตานี้
บ้านพิทักษ์รออยู่!
การศึกษาต่อเนื่อง-การฝึกอาชีพรอยู่!
เรื่องยาเรื่องสารเคมี/เรื่องโรคแทรกซ้อนทางระบบประสาทส่วนกลางอื่นๆรออยู่!
และผมของผู้เขียนก็สีขาวแซมเยอะขึ้นๆ เรื่อยๆ เฮ้อ,จนกว่าชีวิตจะหาไม่เลยหรือนี่!
เจอกันใหม่เดือนหน้าค่ะ!
