ช่วงปี 2547-2548 การผลักดันให้ "รัฐ/สังคม" ยอมรับที่จะแบ่งปัน งบประมาณและ อัตรากำลังบุคลากร ตามสัดส่วนอันเป็น "ความต้องการจำเป็น" ที่สอดคล้องกับลักษณะธรรมชาติของบุคคลออทิสติก ยังไม่ประสบผลสำเร็จในขั้นปฏิบัติ ในขอบเขตทั่วประเทศ ที่ยั่งยืนถาวร เพียงแต่ประสบผลสำเร็จเป็นจุดๆ เป็นโครงการๆ ยังไม่สามารถจะมีระบบจัดการที่ยั่งยืนถาวรอยู่ในโครงสร้างของ "รัฐ/สังคม" ได้เฉกเช่นประชากรปกติ โดยปณิธานที่ตั้งเข็มมุ่งไว้ในช่วงปี 2547-2548 ยังไม่บรรลุเข้มมุ่งขั้นสัมฤทธิ์ผล เพียงแต่มีความคืบหน้าไปบนโต๊ะประชุมเล็กน้อย เพราะบ้านเมืองมีปัญหาต่างๆ พัดกระหน่ำเข้ามามิได้หยุดหย่อน อันล้วนแต่ส่งผลกระเทือนให้การเดินงาน เพื่อก่อตั้งและพัฒนากลไกการช่วยเหลือบุคคลออทิสติก ของกองทุนฯ ต้องหยุดชะงักเป็นช่วงๆ ปณิธานของกองทุนฯ ในช่วง 2549-2551 จึงยังคงสานต่อปณิธานเดิม แต่จะเป็นรูปธรรมที่เฉพาะเจาะจงขึ้น ดังนี้

1. ผลักดันการจัดการศึกษาพิเศษด้วยรูปแบบ "ห้องเรียนคู่ขนานออทิสติก" และ "ห้องสอนเสริมการศึกษาพิเศษ" สำหรับบุคคลที่มีความบกพร่องในระบบการทำงานของสมองแบบออทิสติก แอลี และสมาธิสั้น ในโรงเรียนปกติทั่วไป ให้เข้าสู่โครงสร้างการจัดการศึกษาของ "รัฐ/สังคม" โดยมีกฎหมาย/กฎกระทรวง รองรับอย่างเป็นทางการและเป็นลายลักษณ์อักษร

2. ผลักดันให้เกิด "กองทุนการศึกษาเพื่อบุคคลออทิสติก บุคคลแอลดี และบุคคลสมาธิสั้น ในแท่ง สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา เพื่อการก่อตั้ง "สถาบันวิจัยเพื่อบุคคลออทิสติก บุคคลแอลดี และบุคคลสมาธิสั้น" แห่งมหาวิทยาลัยในสังกัดหรือในการกำกับดูแลของรัฐ ครบทั้งสี่-ห้าภูมิภาค โดยเฉพาะในช่วงปี 2549-2551 "สถาบันวิจัยเพื่อบุคคลออทิสติก บุคคลแอลดี และบุคคลสมาธิสั้น แห่งมหาวิทยาลัยขอนแก่น" ต้องเกิดขึ้นให้จงได้

3. ผลักดันให้เกิดขึ้นซึ่ง "บ้านพิทักษ์บุคคลออทิสติกในชุมชนเมืองเทศบาลนครขอนแก่น" เพื่อเป็น "ต้นแบบ" ให้เกิด "บ้านพิทักษ์ฯ" ในรูปรัฐสวัสดิการ ในความรับผิดชอบดูแลของชุมชน/องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น ในขอบเขตทั่วประเทศต่อไป

ทั้งหมดนี้ แม้จะยังไม่ทราบว่าจะดำเนินการต่อไปอย่างไร ในสภาพที่สังคมไทย มีความแตกแยกและระส่ำระสายทางความคิด  กันอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน   ในทางการเมืองก็ยุ่งเหยิงขนาดหนัก แต่กองทุนฯ ก็จะดำเนินการผลักดันไปสุดแรงเกิดเท่าที่ความสามารถ ของ คนธรรมดาสามัญคนหนึ่ง จะทำได้ เพราะถือว่า ไม่ว่าจะเป็นการเมือง "ขั้วไหน" ขึ้นมากุมอำนาจ การพัฒนากลไก เพื่อการช่วยเหลือยกระดับศักยภาพและคุณภาพชีวิตของประชากรที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษ ซึ่งมีความบกพร่องในระบบการทำงานของสมองดังกล่าว ก็เป็นเรื่องที่ "ทุกขั้วอำนาจ" ที่ขึ้นมา "กุมอำนาจ" ขึ้นมาเป็น "รัฐบาล" จักต้องกระทำไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลปกติหรือรัฐบาลรักษาการก็ตาม!

ช่วงปี 2540-2546 การผลักดันให้ "รัฐ/สังคม"  ยอมรับที่จะแบ่งปัน งบประมาณ และ อัตรากำลังบุคลากร ในอัตราจำนวนที่มาก กว่าที่จะต้องใช้กับประชากรกลุ่มอื่นๆ ประสบผลสำเร็จในระดับหนึ่ง / แม้จะยังอยู่อีกห่างไกลจากที่คาดหวังไว้?    ได้ "กลไก" ทางด้านการศึกษา ใน  กระทรวงศึกษาธิการ   มา 2 รูปแบบ  คือ "ศูนย์วิจัย และ พัฒนาการจัดการศึกษา   แบบการเรียนรวมสำหรับเด็กออทิสติกฯ "    ของ      โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ในแท่ง  ของ    สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา   โดย ได้รับการจัดสรรอัตรากำลังบุคลากรมาในอัตรา ครูผู้สอนหนึ่งคนต่อนักเรียนออทิสติกหนึ่งคน และ    "ห้องเรียนคู่ขนานออทิสติก" ใน โรงเรียนทั่วไป   ในแท่ง  ของ   สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดย  ได้รับอัตราจ้าง ครูผู้สอนนักเรียนออทิสติกสองคนต่อนักเรียนออทิสติกสามคน แต่เป็นอัตราจ้างครูซึ่งยังไม่เข้าสู่โครงสร้างงบประมาณปกติ

ดังนั้นปณิธานต่อไปในช่วงปี 2547-2548

1. ทางด้านการศึกษา โดย หนึ่ง ในแท่งการอุดมศึกษา ให้ต่อยอดแพร่กระจายไปยัง สถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาอื่นๆ และ ให้ หลักสูตรครูพันธุ์ใหม่ 5 ปีครูวิชาชีพ ต้องบรรจุหลักสูตรการศึกษาพิเศษอย่างเข้มข้น ที่ ครูรุ่นใหม่ต่อไป ต้องออกมาสอนเด็กพิการเด็กพิเศษได้ทุกคนทุกกลุ่ม และ สอง ในแท่งการศึกษาขั้นพื้นฐาน ให้ กระทรวงศึกษาธิการ "ยอมรับ" เอา การจัดการศึกษาแบบ "ห้องเรียนคู่ขนานออทิสติกในโรงเรียนทั่วไป" เป็นรูปแบบการจัดการศึกษาที่เป็นมาตรฐาน และ เป็น "ทางการ" สำหรับ  กลุ่มออทิสติก ของกระทรวงฯ

2. ทางด้านสังคม จะพุ่งเป้าไปที่ กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พ.ม.) ผลักดัน นโยบาย "รัฐสวัสดิการ" ให้เกิด "บ้านพิทักษ์บุคคลออทิสติกในชุมชน" อย่างเป็นรูปธรรมขึ้นให้ได้ภายใน 2 ปีงบประมาณ

3. ทางด้านการแพทย์การบำบัด พุ่งเป้าไปที่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ผลักดันให้เกิด "กลไกการวิจัยครบวงจร" / หรือ  "สถาบันค้นคว้าศึกษาออทิซึ่มแห่งมาหวิทยาลัยขอนแก่น" ที่จะเป็น กลไก/หน่วยงาน ซึ่งศึกษาวิจัยเกี่ยวกับออทิซึ่ม ทั้งทาง การแพทย์การบำบัด การศึกษา และการสังคมอาชีพรวมทั้งการใช้ชีวิต โดยให้เกิดการวิจัยที่สามารถต่อเชื่อมถ่ายโอน "องค์ความรู้" ที่ได้จากการศึกษาวิจัยลงสู่ "ผู้ปฏิบัติงานรากหญ้าในชุมชน" ไม่ให้เป็นการศึกษาวิจัยที่ใช้ประโยชน์ไมได้หรือวิจัยเพื่อ "ขึ้นหิ้งไว้" เพราะ "ไม่ติดดิน" !

ประมาณนี้เลย !

ปณิธานของ  กองทุนรัฐวัฒน์ตันมณีเพื่อสิทธิคนออทิสติก ก็คือ ปณิธานของ ผู้ปกครองบุคคลออทิสติกผู้ก่อตั้งกองทุนฯ ก็คือ ความตั้งมั่นที่จะผลักดัน และขับเคลื่อนหรืออย่างน้อยก็หนุนเนื่องให้คนออทิสติก ได้รับสิทธิต่างๆ ตามที่สมาชิกคนหนึ่งของสังคมจะพึงได้รับ คู่ขนานกันไปกับคนปกติ

และเฉพาะหน้านี้ สิทธิที่สำคัญ ก็คือ สิทธิที่จะได้ใช้งบประมาณแผ่นดินและโภคทรัพย์ของสังคม ในการพัฒนาศักยภาพและคุณภาพชีวิตได้เต็มตามศักยภาพ ก็คือ สิทธิที่จะต้องมี ที่อยู่ที่ยืนในทุกปริมณฑลของโครงสร้างงบประมาณแผ่นดินและโภคทรัพย์ของสังคมทุกระดับ คู่ขนานไปกับคนปกติ

เพื่อให้คนออทิสติก สามารถทำหน้าที่ธำรงค์ไว้ซึ่งความเป็นมนุษย์อย่างสมศักดิ์ศรี เฉกเช่นมนุษย์คนหนึ่งจะพึงได้รับโอกาสจากสังคมให้กระทำได้

การผลักดันเพื่อให้ได้มา ซึ่งสิทธิของคนออทิสติกตามปณิธานของกองทุนฯ ดังกล่าว เป็นพันธะสัญญาที่กองทุนฯ ถือเป็นพันธะกิจที่จะต้องกระทำให้ลุล่วง อย่างสุดความสามารถในทุกทิศทาง ตราบเท่าการดำรงอยู่ของกองทุนฯ 

ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่า กองทุนฯ ที่เปรียบเสมือนหนูนาตัวเล็ก ๆ ซึ่งก็คือ ผู้ปกครองและครูกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง จะสามารถมีโอกาส ฝ่าด่านเล็ดรอดเข้าไปกัดเชือกช่วยราชสีห์ซึ่งในที่นี้ก็คือ รัฐ / รัฐซึ่งเป็นผู้จัดสรรปันส่วนและตั้งกฎกติกา ซึ่งการใช้และจำหน่ายจ่ายแจกงบประมาณ และโภคทรัพย์ของสังคม / รัฐ ซึ่ง ตลอดมาชั่วนาตาปี ติดบ่วงอยู่ในวังวนแห่งพันธนาการของเหล่าบรรดาเสือสิงห์กระทิงแรดที่แวดล้อม ซึ่งต่างก็น้ำลายสอจ้องจะกัดกินทึ้งแทะงบประมาณแผ่นดิน และโภคทรัพย์ของสังคมกันตาเป็นมัน อยู่ทั้งนั้น (และบางกลุ่มบางเหล่า ก็กำลังสวาปามงบประมาณกันอย่างอิ่มหมีพลีมัน)

ทั้งนี้เพื่อให้ราชสีห์มีอิสระ   พอที่จะมีเวลาสักแว๊บนึงมาคิด เจียดแบ่งจัดสรรงบประมาณแผ่นดิน       และโภคทรัพย์ต่าง  ๆ ใดๆ มาให้กลุ่มออทิสติกอย่างเป็นการเฉพาะเจาะจง

จะได้หรือไม่?

หมายถึงแบ่งมาให้ถึงตัวตรงมาที่คนออทิสติกจริงๆ โดยไม่แบ่งแต่ปาก หรือแบ่งในภาพรวมซึ่งเป็นการจัดสรรให้โดยอ้อม ๆ ไม่ถึงตัวคนออทิสติก ทำให้จริงๆ กลุ่มออทิสติกยังไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน พอที่จะให้มีปัจจัยมาพัฒนาศักยภาพและคุณภาพชีวิตให้มี "คุณภาพ" ได้

ตรงนี้ก็จึงต้องลองดู ที่ลองมาแล้ว     ก็พอได้เศษ ๆ เสี้ยว ๆ มาบางส่วนกระจิดริดนิด ๆ หน่อยๆ  แต่หนทางข้างหน้าอาจจะยากขึ้นไปอีก เพราะพวกเสือสิงห์กระทิงแรดไหวตัว แพร่พันธุ์ขยายฝูง          หนาแน่นเป็นป้อมปราการใหญ่โตกว่าเดิม

หนูนาต้องการกำลังหนุน แต่พื้นที่ท้องนากว้างใหญ่ไพศาล หนูนาทั้งหลาย (ผู้ปกครองบุคคลออทิสติก) อยู่กันอย่างกระจัดกระจาย และต่างก็สาละวนกับการหาอยู่หากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง และยุ่งเหยิงวุ่นวายอยู่กับปัญหาลูกออทิสติก      และส่วนข้างมาก ยังไม่มีความคิดเรื่องการพัฒนายกระดับคนออทิสติกในเชิงระบบ แค่เอาตัวเอาครอบครัวให้รอดไปได้วัน ๆ ก็บุญแล้ว การรวมกลุ่มบรรดาหนูนาจึงเป็นเรื่องยาก ต่างจากบรรดาพวกที่มะรุมมะตุ้ม คล้องบ่วงรัดร้อยแขนขาราชสีห์ พวกเสือสิงห์กระทิงแรดทั้งหลายที่ดีดนิ้วเปาะเดียว ก็มารวมพวกรวมก๊กกันได้ในพริบตา     เพราะปัจจัยในการรวมพวกรวมก๊กมีอยู่อย่างเพียบพร้อม

ในสภาพการณ์แบบนี้    เพื่อบรรลุปณิธานที่มุ่งหวัง กองทุนฯ จะทำฉันใดดี?

ก็กำลังคิด ๆ อยู่น่ะ!