ปัจจุบันต้องยอมรับว่า การนำบุคคลออทิสติกออกไปปรากฏตัวในที่สาธารณะ มีความจำเป็นอย่างยิ่งยวด เพราะทั้งเป็นสนามฝึกทักษะทางสังคมและเป็นวิถีการดำรงชีวิตที่เป็นปกติ แต่เป็นเรื่องที่ต้องการความ "เข้าใจ" จากผู้คนที่เป็นบุคคลปกติทั่วไปในสังคมอย่างมาก ไม่เช่นนั้นเกิดลูกหลานออทิสติกและออทิสติกสเปกตรัมของเรา ซึ่งรูปลักษณ์ภายนอก "ดูปกติ" ทุกอย่าง แถมยังหน้าตาค่อนข้างดี ถึงดีมาก หล่อมาก สวยมาก เกิดไปทำอะไรที่ไม่เหมาะสมก็จะถูกผู้คนที่เป็นบุคคลปกติ "รุมสกรัม"/กลุ้มรุมทำร้ายเอา/เข่นฆ่าเอาเพราะความเข้าใจผิด เช่น ออทิสติกวัยรุ่นบางคนเขาจมูกไวมากและชอบบางกลิ่น ไปเดินในห้าง เดินผ่านวัยรุ่นผู้หญิงที่อาจจะมากับเพื่อนชายหรือคุณพ่อ แต่เผอิญวัยรุ่นผู้หญิงคนนั้นใส่น้ำหอมหรือมีกลิ่นที่เขาชอบ เขาก็เลยเข้าไปดม-ดมแก้มซะอย่างนั้น ...อย่างนี้ก็อาจจะถูกเพื่อนชายหรือคุณพ่อของวัยรุ่นผู้หญิงคนเขาชกหน้าเอาได้ หรือออทิสติกวัยรุ่นบางคนเขาชอบม้าลายและลายของม้าลาย เดินตามหลังผู้หญิงที่ใส่กระโปรงลายม้าลาย ก็เลยเอามือไปลูบไปจับก้นเขา...จริงๆ จะลูบลายม้าลาย...อย่างนี้ก็อีกเช่นกัน ที่อาจจะถูกเขาเอากระเป๋าฟาดหน้าหรือตบหน้าเอาได้ เป็นต้น

ฉะนั้นพวกเราพ่อแม่ผู้ปกครองของเด็กหรือบุคคล "พิเศษ" กลุ่มนี้ จึงต้องตามติดพากันเอาลูกหลานของเราออกสังคม ออกเที่ยวที่สาธารณะ สอนเขาฝึกเขาให้ควบคุมกิริยาออทิสติกให้ได้ไปด้วย แล้วขณะเดียวกันก็ทำความเข้าใจกับสังคมไปด้วย เวลาลูกหลานเราไปทำท่าหรือทำอะไรแปลกๆ ซึ่งเท่าที่ผ่านมา ก็นับว่าได้รับการตอบสนองในทางที่ดี จากผู้คนในสังคมทั่วไป ที่จากประสบการณ์ก็รู้สึกได้ว่า สังคมไทยรู้จักออทิสติกมากขึ้น...กว่าแต่ก่อน แต่ก็ดูจะยังไม่ค่อยเข้าใจกันสักเท่าไรนัก ซึ่งเราพ่อแม่ผู้ปกครองก็คงยังต้องช่วยกัน อดทนอุตสาหะพยายามให้การศึกษาสังคมกันอย่างขะมักเขม้นต่อไป เพื่อสร้าง "โลกงดงาม" ให้ลูกหลานทั้งที่เป็นออทิสติกและไม่เป็นของเราต่อไป